من و آنها

می گویند انسان بینهایت طلب است

ولی من خود را بینهایت می دانم و احتیاجی به بینهایت ها ندارم

من به هوای تازه احتیاج دارم

به کمی خنده و گاه گریه

نه همیشه گریه

من می خواهم به من به افکار من به عقاید من به خواسته های من احترام گذاشته شود

نه به احترامی که به دیگران می گذارم احترام بگذارند

من می خواهم من را حساب کنند

نمی گویم انسان حسابم کنند

ولی حسابم کنند

من من هستم نه او نه آن

من حق دارم

حق زندگی و حق مرگ

من نه مسلمانم نه مسیحی نه یهودی نه چیز دیگری

ولی خدا را می شناسم

خدای خودم را

خدایی که کسی مثل من قدرت شناخت او را ندارد

من می توانم راه بروم می توانم حرف بزنم می توانم زندگی کنم

ولی انطوری که انها می خواهند را نمی خواهم

من می خواهم انها نمی گذارند

ولی انها می خواهند و خودشان به خودشان اجازه می دهند

واقعا گذاشتن ان پنج حرف کنار هم  را دوست دارم

انها معنی ان کلمه را نمی دانند

نمی خواهند بدانند

رنج میکشم

دردی در سینه ی چپ دارم

مرحم دردش را می دانم پیدا نمی کنم

داروی دردش آزادیست

شما می دانید کجا می شود پیدایش کرد؟

یادداشتی بر اجرای نمایش میراث از جناب آقای راسخ القول مدرس و استاد دانشگاه

                             

                     ميراث درد بي جوابي و حيراني و تاراج

 

   رهاوردي از دوست و استاد گرانقدرم – جناب آقاي سيروس مصطفي و همكاران پر همتشان

 

بارها شده است كه از خود مي پرسيم – چرا غافل از احوال دل خويشتنيم ؟

اجراي نمايشنامه ميراث يكبار ديگر علامت سئوال را برجسته تر به رخ مي كشد . روايتي از غفلت نسل هاي آينده . بي رغبتي به پاسداشت داشته هاي نياكان و يادگارهاي گذشته .

                                

نسل كنوني در قرن بيست و يكم ، درد بي دردي را تجربه مي كند و سرگشتگي در انبوهي از سئوال هاي بي جواب . ميراث گذشته كه سنگيني آن بر دوش نحيف نسل امروزي نهاده شده ، بي آنكه از محتواي آن ، چيزي نقل شده باشد .

                                

متن زيبا و دل انگيز " ميراث " و پيام چند لايه اي آن ، تماشاگر را به هزار توي ذهن مي كشاند و لا به لاي حافظه ي تاريخي وي را مي كاود و علامت هاي سئوال را پر رنگ تر از قبل به منصه ي ظهور مي رساند و هر بار و در هر صحنه ذهن را مي آزارد كه چرا غفلت مي ورزد .

اجراي هوشمندانه ي هنرجويان جوان و پر انگيزه ي هنرستان هنرهاي زيباي استاد اقبال آذر ، خود گواهي ديگر بر اين مدعاست كه نسل كنوني نيز از اين علامت سئوال در رنج وعذاب هستند .

                                

ميزانسن هاي دقيق و زيركانه كه همه چيز را در جلو چشم تماشگر به اجرا مي كشانند ، تلخي غفلت ذهن را – بي پرده و پشت پرده – آشكار مي سازند .

تقابل هاي انديشه همانند سه برادر هر كدام در گوشه اي از صحنه ، نشان از ذكاوت و نكته سنجي كارگردان و عوامل پشت صحنه دارد و هرگز نمي توان فراموش كرد كه چقدر ماهرانه درماندگي و استيصال در پاسخگويي به علامت هاي سئوال با چاشني كمدي و طنز در هم آميخته تا مرهمي بر زخم ناسوز ذهن واپس خورده ي نسل ها باشد .                          

                                  

شور جواني و عشق به صحنه و يگانگي و صميميت بچه هاي گروه ، همه در دست هم داده تا اجرايي وراي يك اجراي دانش آموزي را شاهد باشيم . و يكبار ديگر ثابت شد كه عشق مي تواند با حداقل ها – در دكور و صحنه و آكسسوار – به حداكثر – در اجرا ، اثر گذاري و كاتارسيس – و در نهايت به لبخند رضايت تماشگرها بيانجامد .

                                

در يك كلام – خسته نباشيد و دست وپنجه تان درد نكند – هر چندكه مي دانم در قلبتان دردي عميق و نهفته داريد .

 

                                                                                                             

 

                                                                                       بهزاد راسخ القول

                                                                                 ارديبهشت 1388

میر حسین موسوی

اوهم یک ترک زبان است

مردی از دیار ستار خان و باقر خان

جزوی است از 20 میلیون

که اینده در چشمانش بهتر جلوه می کند