نت به نت آبی تر میشوم

 

                  فرشتگان گلویشان تازیانه می زند!  

 

                                             کبودتر از پیشانی پیغمبرانم...

 

                           هم نواتر که میشویم بی نواتریم!

 

آواز غازها را شنیدی

                             وقتی به سیخ کشیده میشوند؟!

 

                                                                       نه!

 

                            مرگ است وقتی آغوشی نداری،

 

                                                                    مادری، زنی، زمینی...

 

                                                                                          من پا در هوایم!

 

                                                                                 همچون پدرم!

 

                                                         گردنم راآغوش طنابی فشرد و بوسید

 

                                         من فرزند مسیحم ...